نمیدونم خوشتون میاد یا نه

اما امیدوارم بخونین:

معلم دینی ما یه خاطره واسمون گفت که  از زبان خودش واستون میگم:

چند سال پیش که من هنوز معلم راهنمایی نشده بودم و ابتدایی درس میدادم یه جلسه شورا دبیران واسه ما گذاشته بودنو سخنران جلسه آقای فرهاد زاده رئیس دانشگاه بود واسه این که همکارا حوصلشون سر نره اقای فرهاد زاده گفت چندین سال پیش که تو یه دبیرستان معلم بوده قرار بود امتحان دیپلم برگزار بشه و هر کسی هم که تقلب میکرد سه سال از امتحان دادن محروم بود جلسه امتحان شروع شد و اقای فرهاد زاده هم مراقب بوده چند دقیقه بعد میبینه که یکی از دانش آموزان داره کف دستش رو نگاه میکنه و به اطرافش مینگره اولش هیچی بهش نمیگه و به قول خودمون بیخیالش میشه اما دیده بازم نه خیر از رو نمیره و دائم به کف دستش نگاه میکنه با سرعت میره طرفش و دستش رو باز میکنه میبینه کف دستش نوشته شده :   خیططط هیچی نیست ( به قول ما یعنی اقای فرهاد زاده ضایع میشه میره و حالش گرفته میشه) همه که از این جریان خبر داشتن میزنن زیره خنده  اما اقای فرهاد زاده هیچی نمیگه و دلیل رو بر نادانی اونا میذاره  و اون دانش آموز رو توبیخ نمکینه چند سال بعد همون دانش اموزه زنگ میزنه و از اقای فرهاد زاده عذر خواهی میکنه و میگه اگه همون سال ردم کرده بودین محال بود دیگه قبول بشم و الان هم مهندسی برق میخونم  .

اینم این جریان یکم طولانی شد اما شما ببخشین

حالا اون پایین نظر بذارین

وقتی داری تو آسمون به دنبال ستاره واسه خودت میگردی هیچوقت فکر نمیکنی که ستاره چیه

 وقتی اونو پیدا میکنی و به نورش خیره میشی میگی این ستاره شانس منه

 خوشحال ازاین هستی که تو این دنیا تو هم یه ستاره داری که فقط و فقط به تو تعلق داره

 اما فرداشب که میخوای همون ستاره رو ببینی نمیدونی ستاره دیشبی کجاست

 چون هیچوقت فکر نکردی این ستاره ها خیلی هاشون به هم شبیه اند

 و خیلی هاشون به چند تا آدم تعلق دارن

دوستان عزیزو مهربون

خوشحالم از این که اومدین اینجا

این اولین آپ این وبلاگه

امیدوارم لذت برده باشین

گرچه به زیبایی بلاگ های دیگه نیست

اما امیدوارم نظر بگذارین